اول ماه مه، روز جهانی کارگر، گرامی باد
اول ماه مه، روز جهانی کارگر، در تاریخ مبارزات بشری همواره بهمثابه نماد خیزش آگاهانه علیه ستم، استثمار و بیعدالتی تثبیت شده است. با اینحال، این مناسبت برای طبقه کارگر کوردستان واجد بار معنایی مضاعف و موقعیتی بهمراتب پیچیدهتر است؛ چراکه کارگر کورد نهفقط در چارچوب مناسبات ناعادلانهی اقتصادی، بلکه در بستر یک وضعیت سیاسی-ملی مبتنی بر اشغال و یک اقتصاد عامدانه تضعیفشده، تحت فشاری چندلایه و ساختاری قرار دارد. برآیند این وضعیت، محدودسازی سیستماتیک فرصتهای اشتغال، تضعیف بنیانهای زیست شایسته و سلب گسترده حقوق بنیادین از تودههای زحمتکش کوردستان است. اشغال کوردستان، بهمثابه مانعی ساختاری، در برابر تحقق عدالت اقتصادی و اجتماعی و رهایی طبقات فرودست از چرخهی بازتولید ستم و محرومیت عمل میکند.
در این میان، وضعیت زنان کوردستان، و بهویژه زنان کارگر، بیانگر عریانترین اشکال ستم مضاعف است. آنان همزمان بار تمامی فشارهای اقتصادی و معیشتی تحمیلشده بر طبقه کارگر را بر دوش میکشند و در عین حال، در چهارچوب یک نظم اجتماعی پدرسالار، به انجام کارِ بازتولیدیِ بیمزد و پذیرش نقشهایی وادار میشوند که بهطور ناعادلانه از سوی ساختار مسلط بر آنان تحمیل شده است. بدینترتیب، زیست روزمره زن کارگر کورد به میدان تلاقی چندین شکل از استثمار بدل شده؛ میدانی که در عین حال، بستر یک مقاومت مداوم و آگاهانه نیز هست.
در شرایط کنونی شرق کوردستان، نمیتوان از نقش مخرب و تعیینکننده جنگ و منازعات مسلحانه چشم پوشید. در وضعیتی که اقتصاد کوردستان در نتیجه سیاستهای حاکمیتی به ورطهی فرسایش و فروپاشی کشیده شده و منابع آن طی سالیان متمادی از سوی حاکمیت ایران مورد غارت سیستماتیک قرار گرفته است، تداوم جنگی که جمهوری اسلامی یکی از عوامل اصلی آن است، فشار مضاعفی بر این ساختار فرسوده تحمیل کرده است. تخصیص منابع به ماشین جنگی و حمایت از نیروهای نیابتی، در کنار پیامدهای تورمی و گرانی ناشی از شرایط جنگی، بار دیگر سنگینی بحران را بهطور نامتناسب بر دوش طبقات فرودست تحمیل میکند.
افق آینده کوردستان مستلزم طراحی و استقرار نظمی است که صلح و ثبات را بهعنوان یکی از ارکان بنیادین خود در مرکز قرار دهد؛ نظمی که در آن، دوری از چرخههای جنگ، زمینهساز گسترش فرصتها و امکانهای واقعی برای دسترسی طبقات زحمتکش به حقوقشان باشد.
روز جهانی کارگر، صرفاً یک مناسبت تقویمی نیست، بلکه تجلی یک سنت زنده مبارزاتی و سنگری تاریخی در برابر تمامی اشکال سلطه و استثمار است. در این روز، نیروهای فعال در جنبش کارگری کوردستان بیش از هر زمان دیگری این امکان و ضرورت را دارند که این بستر را به عرصهای برای همگرایی و همصداسازی تمامی آن نیروها و طبقاتی بدل کنند که از سوی نظم سیاسی و اقتصادی مسلط، از حق زیست شایسته و امنیت معیشتی محروم شدهاند.
ضروری است این روز به نقطه عزیمتِ یک سازماندهی آگاهانه و تودهای بدل شود؛ فرآیندی که بتواند ارادههای پراکنده و سرکوبشده را در قالب یک اراده جمعی متشکل بازسازی کند. تحت پرچم مشترک «نه به استثمار و بیحقوقی»، باید زمینه شکلگیری یک جبهه متحد فراهم آید. هدف، گذار از اعتراضات مقطعی و پراکنده به یک نیروی اجتماعی سازمانیافته است که قادر باشد با اعمال فشار مؤثر بر مراکز تصمیمگیری، مطالبات عدالتخواهانه و تأمین یک زندگی شایسته برای همگان را به دستور کار تحمیل کند.
در این چارچوب، بار دیگر بر مسئولیت تاریخی نیروهای چپ و سوسیالیست کوردستان تأکید میکنیم: ضرورتی انکارناپذیر است که از هماکنون، با اتکا به تحلیل علمی و برنامهریزی راهبردی، تصویری روشن و عملی از آینده کوردستان ترسیم شود. تضمین آنکه پس از تحقق رهایی ملی، طبقه کارگر و تودههای زحمتکش نهتنها از حاشیه به متن رانده شوند، بلکه بهطور واقعی به تمامی حقوق انسانی، اجتماعی و طبقاتی خود دست یابند، مستلزم چنین رویکردی است.
ضروریست کە از هم اکنون اندیشید که چگونه میتوان بنیانهای برابری اقتصادی و اجتماعی را بهگونهای در ساختار حقوقی و زیست اجتماعی نهادینه کرد که امکان بازتولید ستم طبقاتی به حداقل برسد. کوردستان آینده باید به جامعهای بدل شود که در آن عدالت نه یک شعار، بلکه یک واقعیت عینی و زیسته باشد؛ جامعهای که در آن، شأن انسانی و کرامت اجتماعی برای همگان تضمین شده است.
کارگران و زحمتکشان کوردستان، متحد شوید
اول ماه مه، گرامی باد
کومهله زحمتکشان کوردستان – کمیته مرکزی
۱۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
۳۰ مه ۲۰۲۶